Pamietajcie, mury Troi sa nasza sila i podstawa.
Niech zaden glupiec nie próbuje szarzowac przed nimi,
zanim nie spelnia zadania.
Na stanowiska.
Hektorze, gdzie moje miejsce?
Obok twojej spartanskiej kobiety.
Chod ze mna, bracie. Podziele się z toba spartanska krwia.
Mozesz wziac moja czesc.
Trojanie nas nie witaja?
Mialem nadzieje, ze rozrzedza swe sily.
- Gdzie bedzie obóz, Agamemnonie? - Obóz? Idziemy naprzód.
Zwloka przedluza cierpienie Heleny.
Obozem jest Troja. Nalezy atakowac.
Mury Troi, Achillesie? Nie. Musimy zadbac o ekwipunek.
Odyseusz ma racje. Trzeba się przygotowac.
Posluchano rady Odyseusza.
Grecy rozbili się na brzegu i zbudowali machiny
do ataku na mury Troi.
Za Achillesem!
Hektorze.
- Na szance. Odwrót! - Atakuja z flanki! Wycofac się!
Wracajcie do wiez.
Na szance. Odwrót!
Odwrót!
Polidor.
To dobra wojna, Parysie.
Hektor, maz pokoju,
teraz nasz najwiekszy wojownik.
Podziekuj Helenie za swój los.
- Podziekuj Parysowi. - Dziekuje mu za zycie.
Wielki Zeusie, królu wszechwladny,
oddajemy ci Polidora, ksiecia trojanskiego.
Osadz go laskawie i ze wspólczuciem.
Niech nienawisc Ateny nie zywi sie mym bezbronnym synem,
ale naszym smutkiem.
My, zyjace trupy Troi, splacimy jego dlug
dlugimi latami oblezenia.
Grecy przygotowali sie do dlugiego oblezenia.
Wyladowali zapasy z okretów,
a póniej grabili i gwalcili
mieszkanców okolicznych wiosek.
Precz od niej!
- Rozkazujesz wodzowi? - Jest moja.
Mimo twej wielkosci, jestem twym wodzem. Ja rozdzielam lupy.
- Do mojego namiotu! - Nie.
Agamemnonie, jak ja zabierzesz, odplyne.
- Odlatuj, wojowniku. Lec. - Agamemnonie!
- Nie mówil powaznie. - Odplyn do domu, wojowniku.
Nie, Achillesie.
Precz! Precz!
Agamemnon nie mówi za wszystkich.
Psy! Szakale!
Nie będę walczyl w jego bitwach.
Lecz dla Grecji będziesz walczyl.
Jużnie.
W trakcie dlugiego oblezenia Trojanie
wypuszczali się za mury, nekajac najedców
nocnymi atakami na ich obóz.
- Helena, jakze idealna. - Ta, w której się zakochales?
Zawsze pamietaj te twarz.
Nie potrzebuje. Jest tu zywa.
Trzymam jej gorace cialo,
a duchem jest zawsze ze mna na szancach.
Wiec nie zginie, prawda?
Wspólne przezycia nie zgina.
- Nigdy, Heleno. - A jezeli mnie stracisz,
pogodzisz się z tym?
Nie martw się. Nic ci się nie stanie.
Nic na ziemi nie przetrwa, Parysie. Ani smutek, ani szczescie,
ani kochankowie.
Szukasz cieni w najjasniejszym miejscu w Troi.
Zakochani nie powinni być slepi.
Powinni patrzec w przyszlosc i przygotowac się na rozlake.
Nie tak ponuro, ukochana. Zobaczymy się w Elizjum,
gdzie czas stoi w miejscu.
Poplyniesz statkiem. Ja polece na Pegazie.
Na nasza wyspe, Parysie?
O bogini! Podaruj mi niesmiertelnosc swym pocalunkiem,
a zyc bedziemy nektarem i ambrozja.
- Nie chce być tak ulotny. - Ani ja.
Ile lat mamy cierpiec, Trojanie?
Jedyna radosc to rozejm, aby spalic zwloki poleglych.
Troja znala lepsze czasy.
Czy zawsze tutaj musza palic poleglych?
- Jak dlugo beda mnie obwiniac? - Wielu ludzi poleglo.
Uspieni obietnicami wiecznego pokoju.
Uwazam, ze moglismy miec pokój...
Myslalam, ze uciekne przed tym, lecz nie ma gdzie.
- Nie ma teżzwyciezców. - Id. Zostaw mnie.
Parys nakazal mi być przy tobie.
Zostaw mnie.
Nie, przyjaciele!
Posluchajcie mnie.
Oddac ja Spartanom.
Wygnac Parysa z Troi.
- Jezeli macie odwage... - Heleno, nie wychodz.
Tlum jest niebezpieczny. Wojsko ma ich rozpedzic.
- Chcesz, zebym opuscila Troje. - Nie, Heleno.
Nie.
Gdyby nie Parys, stracilabym Hektora. Musze równo kochac synów.
I kogokolwiek oni kochaja.
Jestes dobra.
Kaplan mówi, ze nawet bogowie walcza ze soba.
Niektórzy dla Ateny i Grecji, inni dla Troi i Afrodyty.
Jak moge cię winic za wojne?
- Moge ja przerwac. - Nikt nie moze.
Moglabym...
wrócic do Greków, do Menelaosa.
Do kogos, kogo nienawidzisz?
Gdyby to zakonczylo wojne i przywrócilo milosc Trojan do Parysa...
- On nie da ci odejsc. - A ja moglabym go zostawic?
- Pomóz mi zdecydowac. - Sprzeciwisz się losowi?
Zaden smiertelnik nie moze, Heleno. Lecz zastanawiam się,
czy ktos tak mily jest smiertelny?
Mily? Nie. Jestem tym, kim nie chcialam być.
Bylam samolubna.
Krzywdy, ból i Izy, które sprowadzilam.
Jakze odmienne od wymarzonej wyspy.
Wracaj do króla Troi
i powiedz, ze odbierzemy Helene w umówionym miejscu.
Ale nie próbujcie zdrady ani podstepu.
Zapewniam cię, ze nie ma podstepu.
Jej zyczeniem jest wrócic do króla.
- Jej zyczenie. Slyszales, bracie? - Czesto.
Czekaj, poslancu.
Powiedz królowi, ze Menelaos zada...
Nie, nie, nie. Nic wiecej.
Tylko powrotu Heleny. Trojanie pragna pokoju.
Jako ludzie pokoju, przyjmujemy ich oferte.
Cierpimy, aby wrócic z pustymi rekami?
Z pustymi rekami?
Z Helena, obronionym honorem?
Mówisz zbyt otwarcie, bracie.
Jak Trojanie oddadza Helene, pokazemy im,
ze nie tak latwo nas kupic.
Ale chcialbym, by Achilles był z nami.
Odmawia walki, jak dlugo jestes wodzem,
a twój tepy brat rzy z tesknoty na tych plazach.
Wiec nie dostanie obola z trojanskiego lenna.
Heleno?
Heleno.
- Gdzie ona jest? - Nie tutaj, Parysie.
Nie tu? Gdzie?
Poszla do obozu Greków.
Do Menelaosa?
Chciala zakonczyc wojne
i przywrócic ci milosc Trojan.
- Pomoglas jej... - Nie byla tu wieziona, Parysie...
To odwazna kobieta majaca tyle odwagi,
zeby sprzeciwic się woli niebios.
- Nie wezmie jej. - Minela godzina, Parysie.
Nie mozesz temu zapobiec.
Czekajcie, Trojanie.
Zwróciliscie zone Menelaosa, ale to nie jest caly dlug.
Dlug?
- Nie mamy zadnych dlugów. - Nie?
Kto zaplaci za przelana grecka krew?
Trojanska krew zostala okupiona.
Trojanska krew nie zaplaci Sparcie,
ani za wystawienie 1000 okretów.
Warunki rozejmu byly jasne.
Powrót Heleny w zamian
za opuszczenie tych brzegów.
- Naiwni glupcy. - Dwie rzeczy was ratuja:
Zanim odplyniemy, polowa skarbca Troi,
a potem1000 talentów rocznie.
Brac ich jako zakladników.
- Oto zaplata, Menelaosie! - Wracamy!
Zabierz ja do Troi!
Za nimi!
Za nimi! Za nimi!
Wracaj! Zawróc!
Nie podjezdzaj zbyt blisko murów.
Nie walcz przeciw Hektorowi.
Patroklosie! Patroklosie!
- Przynies moja zbroje. - Tak, panie.
Dzieki, Trojaninie, za cialo Patroklosa.
Bardzo ci dziekujemy.
Synu, zdrada Greków dowiodla, ze nie walcza o honor.
Heleno, dzieki tobie wiemy, ze chca zlota, nie sprawiedliwosci.
Prosze was o wybaczenie.
Kasandro,
dowiodlas swej wielkiej madrosci.
- Co nam powiesz? - Kolejne burze na niebie,
ale wina jest Ateny, nie Heleny.
- Dziekuje, Kasandro. - Nalezy nagrodzic taka odwage.
Heleno, będziesz ksiezna trojanska.
Gdzie Hektor i Andromacha?
Maja nalozyc wam wience laurowe.
Gdzie jest Hektor?
Przy bramie skajskiej.
Oczekuje pojedynku, by pomscic Patroklosa.
Ja go zabilem. Powinni walczyc ze mna.
Lecz Hektor nie chcial, bys walczyl z Achillesem.
- Kochal Patroklosa. - Hektor odeslal mu cialo wraz
z pozdrowieniami.
Nikt nie wygra z Achillesem, nawet Hektor.
Nie mozna na to pozwolic.
Jeczal z bólu jak zwierze i zazadal zbroi.
Nadchodzi.
Hektorze!
- Stalo się, Andromacho. - Achilles?
Z jego reki zginal mój ojciec i bracia.
- Oni zyja w tobie. - Zamierzam zyc dla ciebie.
I naszego syna.
Ten helm zawsze go przeraza.
Oby go nigdy nie potrzebowal.
I oby zaznal pokoju.
Do broni!
Jezeli Achilles zwyciezy, ruszamy.
Uderzamy natychmiast! Na palac!
Jezeli Achilles zginie, wycofamy się, aby rozwazyc mój plan.
- Otacza go niewidzialna zbroja. - Zeusie, pomóz mi znalezc slaby punkt.
Achilles nie zyje!
Tak polegla grecka odwaga, ale nie grecki podstep.
Pokonani przez ludzi, opuszczeni przez bogów.
Miesiace mialy nazwy bitew, zarazy, glodu.
Teraz to jeden dlugi koszmar.
Walcze dluzej niz wy, ale takiej wojny nie pamietam.
Plynmy z powrotem do domu.
Tak zrobimy.
Mój plan zakladal zwyciestwo Trojan.
- Tyle osiagnelismy. - Mówisz jak zdrajca.
Jak chcesz, ale badzmy realistami.
Najwieksza armia swiata przegrala wojne.
O czym marzysz, Odyseuszu?
O mojej zonie, Penelopie.
O tym, ze przywoze jej skarby Troi.
- Ale jak? - Czy ma to zwiazek z robotami,
jakie Apagos prowadzil w lesie?
Buduja pomnik triumfalny Parysa i Heleny.
Podarunek od bogini Ateny.
wietego konia, tak duzego i pieknego,
ze Troja go przyjmie z otwartym sercem.
Glosno odtrab odwrót, zeby Trojanie slyszeli.
Niechaj okrety odplyna, a wojsko niech zostanie.
Okrety powróca o swicie.
Jestes pewien, ze Trojanie zabiora go do miasta?
Obiecuje. Beda wdzieczni Atenie za zwyciestwo.
I goraco przyjma jej konia.
Uczcza teżBachusa, boga winorosli.
Przygotujcie się, mezowie Grecji.
Trabia na odwrót, a teraz wzywaja do wiosel.
Pochodnie cofaja się w morze.
- Na okretach? - Wkrótce się dowiemy.
Eneasz udal się na zwiady.
Panie, odplyneli. Ostatni okret wyszedl w morze.
Wzniesc okrzyk! Zapalic pochodnie zwyciestwa. Przeniesc ja ulicami.
Dobrze, Priamie.
- Niechaj raduja się bohaterowie. - Zapalic pochodnie zwyciestwa!
Zobaczysz Troje jak nigdy.
Widze ja w waszych twarzach.
Otwieraj! Otwieraj!
Wyjrzyjmy znowu na swiat!
Noc się do nas usmiecha.
Spójrz, Priamie.
Chcialem ci powiedziec.
Grecy zostawili nam dziwna rzecz.
Strzezcie się greckich podarunków.
Ona ma racje. Nalezy to spalic.
Zgadzam się.
Wróg nie zostawia upominków.
Moje dzieci, to nie podarunek od Greków,
ale obiekt czci, który musieli porzucic.
Panie, lud chce zabrac te nagrode do miasta.
Walczyli dlugo i odwaznie. Nie moge im zabronic.
Wysluchaj mnie.
To nie koniec katastrofy, lecz jej poczatek.
Nie mozemy być niewdzieczni
wobec laskawej nam bogini. Wprowadzcie jej swietego konia.
Bedzie to pomnik trojanskiego mestwa.
Tak jest, panie.
Jest ogromny i idealny.
Mialam dziecinne przeczucia.
A ja balem się giganta z drewna.
Po cóz to?
Atena, tak wyrozumiala wobec rywalki.
Jestes zazdrosna, Afrodyto?
Jestem tylko Helena,
która zastanawia się, czy bedzie naprawde Trojanka.
Gdy Trojanie patrzec beda na te równine,
czy beda myslec o Helenie ze Sparty?
Wszedzie panuje teraz pokój.
Nie musimy tu zostac.
Zabiore cię, dokadkolwiek zechcesz.
Niech zyje Parys i Helena!
Niech zyje Helena!
- Niech zyje Parys! - Niech zyje Helena!
Przeznaczenie, Parysie. Przeznaczenie.
Nie ma ucieczki.
Nawet od szczescia.
I ja jestem szczesliwa. Bardzo.
Spartanie!
Spartanie, do palacu!
Naprzód!
Troja jest stracona, lecz wy nie mozecie zginac.
Gdy Grecy rabuja, udajcie się do pólnocnej bramy.
- Mialbym was opuscic? - Lub ja?
Usluchajcie króla.
Eneaszu, opiekuj się Andromacha i moim wnukiem.
Parysie, Heleno,
rozkazuje wam odejsc.
Wspaniale dowództwo, Agamemnonie.
Atena nagrodzi cię chwala.
Wywazyc drzwi!
Helena!
Zabrac ich! Reszta, przeszukac palac!
- Nie zgub mnie, Parysie. - Nigdy.
Parysie!
Parysie! Parysie!
Parysie!
Och, Parysie! Parysie!
Parysie! Myslalam, ze się zgubilam!
Bogowie sa z nami. Chod.
Parysie!
Myslalem przez chwile,
- ze jestes ta niewolnica. - Jestem nia.
Kimkolwiek chcesz, zebym byla w twoim sercu.
Tys jest mym sercem.
Parysie. Nie.
Mój okret wrócil po ciebie. Id tam.
Obmyj się z jego krwi.
Nigdy. To moja krew.
Wiec nie zginie, Parysie, prawda?
Wspólne przezycia nie zgina.
Nigdy, Heleno.
Wiec to nie pozegnanie.
Będziesz zawsze ze mna.
A ty ze mna.
Napisy: SDI Media Group
Ripped by: SkyFury